สิ่งที่ค้างคา..ที่เรียกว่าความทรงจำ

นาทีน้อยคล้อยวันให้ผันผ่าน            ฤดูกาลผ่านไปไร้จุดหมาย
พระอาทิตย์สถิตเเสงกระจ่างกระจาย   สลับแสงจันทราฉายพรายรำพึง
ทะเลซัดคลื่นสาดสะอาดตา             เหล่ามัจฉาท้าคลื่นฟองล่องขังขึง
โลกหมุนไปไร้คนคุดมาฉุดดึง           เราคือหนึ่งวัฎจักรชักนำไป
เพียงสิ่งเดียวที่ยังอยู่มิรู้เปลี่ยน          ไม่มีคิดผิดเพี้ยนเปลี่ยนไปไหน
ความทรงจำที่ย้ำคิดติดในใจ            สะท้อนให้ใครใครอื่นมิลืมตน
จะเรื่องดีเรื่องไม่ดีที่มีมา                  ผ่านสายตามาคอยสร้างความสับสน
ล้วนตราตรึงเป็นหนึ่งในใจคน            ไม่มีทางย่างพ้นเเม้คนเดียว
อันความจริงเเน่นิ่งสิ่งไม่ตาย            ต่างมากมายที่คนเล่าเฝ้าเเลเหลียว
หากความจริงสิ่งนั้นใช่สิ่งเดียว          ที่ยึดเหนี่ยวทุกอย่างความเป็นคน
เืมื่อความจริงผ่านไปเพียงไม่นาน      หลังวันวานผ่านไปก็ไร้ผล
กลายเป็นความทรงจำที่ย้ำทน          เกินหนึ่งคนหนึ่งใจจะทิ้งมัน  

วาง...จงวาง

จะพูดจะจาจะพาจะทีก็มีเเต่เธอ  
จะพ้นจะเพล้อละมงละเมอถึงเธอไม่หาย
ตะกุกตะกักตะขิดตะะข่วงทุกช่วงมิวาย
จะนงจะนอนจะเป็นจะตายให้ได้สิเรา
จะทำไฉนมิให้หัวใจไปรักไปหลง
จะหยุดจะปลงจะเลิกมิหวังลำพังก็เหงา
มิคิดมิรักมิฝักมิใฝ่ให้ใจมันเศร้า
จะทุกข์จะเหงาจะเจ็บจะปวดจะอดจะทน
มิใช่เพราะเธอเพราะเพื่อนเพราะใครอะไรทั้งนั้น
เพราะว่าเพราะฉันจะเปลี่ยนจะกันเพราะความสับสน
จะปล่อยจะวายงจะเว้นจะวรรคมิรักสักคน
จะย่ำจะเดินจะผ่านถนนให้พ้นจากเธอ
จะเพื่ออะไรก็เพื่อหัวใจจะได้มิทุกข์
สงบสว่างสติเเละสุขจะได้มิเผลอ
สนุกสนานสบงสบายมิต้องพึ่งเธอ
จะรู้จะเห็นจะพบจะเจอซึ่งความสุขจริง

Save?

  มนุษย์ต่างใจ.............ผู้ใดหยั่งรู้
ยากนักจักดู.................ทุกสิ่งในตัว
บางคนคิดดี................บางทีคิดชั่ว
สุดแสนน่ากลัว.............นี่หรือคือคน
ความรับผิดชอบ...........รอบคอบปัญญา
คำพูดวาจา..................ท่าทีมีผล
ล้วนต่างหลากหลาย.......มากมายเพราะคน
ต่างเพศต่างชน.............จึงไม่เหมือนกัน
จะอยู่อย่างไร................ให้ใจมีสุข
ไม่ก่อเรื่องทุกข์..............ทั้งเธอเเละฉัน
สงบสุขุม.....................นุ่มลึกใจนั้น
เหมือนพระคุ้มกัน............ปกป้องผองเรา
มีจิตเสียสละ.................มานะฝักใฝ่
เหมือนเครื่องซื้อใจ........อารีต่อเขา
ดั่งภูมิคุ้มกัน.................สร้างสรรค์มิตรเรา
ไม่รู้ใจเขา....................เเต่เราพ้นภัย