นาทีน้อยคล้อยวันให้ผันผ่าน ฤดูกาลผ่านไปไร้จุดหมาย
พระอาทิตย์สถิตเเสงกระจ่างกระจาย สลับแสงจันทราฉายพรายรำพึง
ทะเลซัดคลื่นสาดสะอาดตา เหล่ามัจฉาท้าคลื่นฟองล่องขังขึง
โลกหมุนไปไร้คนคุดมาฉุดดึง เราคือหนึ่งวัฎจักรชักนำไป
เพียงสิ่งเดียวที่ยังอยู่มิรู้เปลี่ยน ไม่มีคิดผิดเพี้ยนเปลี่ยนไปไหน
ความทรงจำที่ย้ำคิดติดในใจ สะท้อนให้ใครใครอื่นมิลืมตน
จะเรื่องดีเรื่องไม่ดีที่มีมา ผ่านสายตามาคอยสร้างความสับสน
ล้วนตราตรึงเป็นหนึ่งในใจคน ไม่มีทางย่างพ้นเเม้คนเดียว
อันความจริงเเน่นิ่งสิ่งไม่ตาย ต่างมากมายที่คนเล่าเฝ้าเเลเหลียว
หากความจริงสิ่งนั้นใช่สิ่งเดียว ที่ยึดเหนี่ยวทุกอย่างความเป็นคน
เืมื่อความจริงผ่านไปเพียงไม่นาน หลังวันวานผ่านไปก็ไร้ผล
กลายเป็นความทรงจำที่ย้ำทน เกินหนึ่งคนหนึ่งใจจะทิ้งมัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น