เส้นบางๆที่ขวางโลก

.......บนเส้นทางที่เราทุกคนเดินอยู่  ล้วนไม่อยากให้มีใครมาบังคับเเละตั้งกฎเกณฑ์
ปีศาจตาโตก็เช่นกัน ไม่อยากให้ใครต่อใครมาวุ่นวายในเส้นทางชีวิตของเขาเอง
เขาเกิดมาอยู่ท่ามกลางฝูงชนคนธรรมดา ที่เรียบง่ายเเละซ้ำซาก  ทุกวันๆของเขา มีอยู่ไม่กี่อย่างที่เขาทำเเล้วมีความสุข  อะไรน่ะหรือ ? ความสุขของปีศาจตาโตก็คือการจดบันทึกเรื่องราวต่างๆที่พานพบลงในสมุดเล่มโปรด เขาหวงเเหน รักมันมาก ราวกับว่าสมุดบันทึกเล่มนั้นเป็นสหายคนเดียวของเขา
///// เเต่นั่นก็เป็นความจริง
ปีศาจตาโต เป็นเพื่อนกับปีศาจตาจิ๋ว เเละยังมีปีศาจประเภทอื่นด้วยนั่นคือ ปีศาจมือเเดง ปีศาจมือเขียว เเละปีศาจมือฟ้า
เราทั้งห้านั้นเป็นเพื่อนกัน ไปไหนไปด้วยกัน
เเต่เรื่องของเรื่องก็เกิดขึ้นเมื่อ ปีศาจตาโต สนิทสนมเเละรู้สึกเล่นสนุกกับปีศาจมือทั้งสามซึ่งเป็นปีศาจคนละสายพันธ์มากกว่า
เเต่กะนั้น มันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย เมื่อคำว่าเพื่อนเเม้คนละสายพันธ์พวกเค้าก็รักกันมาก
เเต่ใครจะรู้ว่าสิ่งที่ปีศาจตาโตคิดนั้นที่ว่าถูกมันกลับผิดในสายตาของปีศาจสายพันธ์เดียวกันอย่างปีศาจตาจิ๋ว
----ความอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้น ในวันนั้นนั่นเอง
อากาศครึ้มฟ้าครึ่มฝน ปีศาจตาจิ๋วเดินมาจากมุมนั้นของต้นไม้อย่างเคย เเล้วนั่งลงข้างๆปีศาจตาโตที่กำลังเพลินกับการจดบันทึกเล็กๆของเขา
ปีศาจตาโตเงยหน้ายิ้มให้ปีศาจตาจิ๋ว เเล้วพูดว่า" ตาจิ๋ว วันนี้มือทั้งสามชวนเราไปกินข้าวที่บ้านทุ่งไปมั้ย.
ปีศาจตาจิ๋วกลับมองหน้าของปีศาจ เเล้วบอกว่าไปไม่ได้
ปีศาจตาโตจึงบอกว่า " งั้นก็เหลือเราไปคนเดียสิ"
จะดีหรือตาโต เรากับมือทั้งสามเป็นคนละสายพันธ์นะเราจะไปถึงที่บ้านทุ่งของเค้าเลยหรือ หากเกิดอะไรขึ้นล่ะ จะทำยังไง " ปีศาจตาจิ๋วเอ่ย
ปีศาจตาโต ทำหน้างง พลางถามว่า "เกิดอะไรขึ้นนี่หมายความว่ายังไง"
ปีศาจตาจิ๊วบอกว่า "ก็ไม่รู้เเหละ ถึงเราจะเพื่อนกันเเต่ว่าการที่เราเข้าไปในถิ่นของมือทั้งสามนั้นมันก็ดูไม่ดีเเละปลอดภัยนักนะ"
ปีศาจตาโตอยากจะเบือนหน้าหนี เพราะคำคำนี้ ปีศาจตาจิ๋วพูดกรอกหูปีศาจตาโตอยู่เรื่อยมา
  --------ปีศาจตาโตคิดในใจว่า ทำไมเรากับตาจิ๋วสายพันธ์เดียวกันเเท้ๆถึงได้เข้าใจกันยากกว่ามือทั้งสามที่ต่างสายพันธ์เสียอีก ?
///////////////// ปีศาจตาโตบอกปัดเพื่อนไปด้วยความใจเย็นที่สุดเเล้วลุกออกไปจากตรงนั้น เพราะไม่รู้จะอธิบายให้ตาจิ๋วเข้าใจในสิ่งที่ตาโตคิด เป็นอยู่ได้อย่างไร  ในคนเราคิดไม่เหมือนกัน
  เส้นบางๆที่เรียกว่าต่างกัน เเค่นั้นเองหรือที่ทำให้ทุกอย่าง ไม่เป็นไปตามธรรมชาิิติ
ตาโตเเค่ต้องการอิสระในการตัดสินใจทำอะไร ในการคบเพื่อน ในการใช้ชีวิต เเต่ทำไมมักมีคำว่าขอบเขตมาขวางทางเสมอ ไม่มีใครเคยเข้าใจตาโตเลยว่า สิ่งที่เป็นขอบเขตนั้น มันเป็นเพียงจิตใต้สำนึกของเราสร้างขึ้นเอง      หากเราใช้ชีวิตอยู่เเต่ในกรอบ เราจะมีความสุขจริงๆหรือ  หากคุณเป็นอาจารย์ มีข้อห้ามว่าอย่าคบเด็กที่ตัวเองสอน เเต่ถ้าเค้าสองคนมีใจล่ะ คุณต้อฟังกฎเกณฑ์นั้นด้วยหรือ
ทำเเล้วสบายใจคนรอบข้างเเน่นอน เเต่คุณเองล่ะ สบายใจหหรือ?
หากคุณมัวเเต่เเคร์ความรู้สึกของคนรอบข้าง เเล้วใครจะเเคร์ความรู้สึกของคุณบ้างเหมือนอย่างที่คุณเเคร์เค้า
คำถามมากมาย วุ่นวายอยู่ในหัวของปีศาจตาโต
คงจะมีเพียงสมุดเล่มน้อย ที่เป็นมิตรสหายได้ดีที่สุดสำหรับเค้าจริงๆ
ผมคิดว่า ผมเป็นคนเดียวที่เข้าใจความรู้สึกของปีศาจตาโตนะ
เพราะอะไรน่ะหรือ
ก็เพราะ ปีศาจตาโตคือผมเอง