อุปสรรค์มักสร้างคน

..........."ปีศาจตาโตๆๆๆๆๆ  ตื่นได้เเล้ว"  เสียงเเม่ของปีศาจตาโตปลุกให้ตื่น
ปีศาจตาโตรู้สึกเหมือน ลืมตาอย่างยากเย็นที่สดในโลกที่เคยลืมตามา
ความเหน็ดเหนื่อย จากเมื่อคืนทำเอาเขาหมดเรี่ยวเเรง  เเม่ของปีศาจตาโตปลุกเค้าเช้ากว่าปกติเพราะจะใช้ให้ปีศาตตาโตไปทำงานช่วย
///////ระหว่างที่ปีศาจตาโตกำลังงัวเงียอยู่บนที่นอนอันเเสนสบาย เค้าก็พยายามนึกถึงเรื่องราวต่างๆของเมื่อคืนเเละเมื่อวาน ว่ามีอะไรเกิดขึ้นร้าย ดี บ้าง เเพราะตอนนี้เค้าจำอะไรไม่ได้เลย



__เมื่อเขานึกออกเขาก็ตกลงไปในห้วงเเห่งความรู้สึกนั้นอีกครั้ง ความรู้สึกผิดหวัง เศร้า ไร้หนทางเเก้ไขเพราะมันเกิดไปเเล้ว ผ่านไปเเล้ว ครั้นจะทำใจให้รับผลจากการกระทำนั้น ก็ยากนักที่จะมีเเรงใจใหม่          สิ่งที่ทำให้ปีศาจตาโตคิดมากขนาดนี้เนื่องจาก  
       ผลการสอบพลังสะกดจิตของเขาออกมาไม่น่าพอใจนัก  จากการทุ่มเทฝึกฝนมาตั้งเเต่เขาอายุ 12 ขวบ เขาล้มเหลวกับการทดสอบมาหลายครั้งมาก เพื่อนๆทุกคนที่เคยฝึกฝนมาด้วยกัน ต่างก็พัฒนาฝีมือไปเรื่อย เเต่ปีศาจตาโตกลับย่ำอยู่ที่เดิมมานานมาก
       จะไม่ให้เขาคิดมากได้อย่างไรกัน  เขาพยายามหยัดยืนขึ้นมาทุกครั้งที่ล้ม ที่พ่ายเเพ้ เเละครั้งนี้ก็เช่นกัน จนเค้ารู้สึกว่า เค้าไม่เหมาะที่จะเป็นปีศาจตาเลย เพราะทุกคนที่เกิดมาเป็นปีศาจตา จะต้องมีพลังสะกิดจิตทุกคน ยกเว้นเเต่เพียงเค้า ล่ะมั้ง ? เพราะเค้าสอบตกทุกครั้งเลย
-------
-------เมื่อปีศาจตาโตระลึกได้ถึงเรื่องราวอันเจ็บปวดนี้ออก  เขาก็เดินออกจากประตูห้องนอนไปสู่โลกกว้างที่เเสนจะเย็นชากับเขาเพื่ออยู่ต่อ ทำอะไรอะไรต่อไปอย่างหน้าโง่ๆ
เเม่เคยอกเสมอว่า "ยิ่งกำเเพงสูงเท่าไหร่ คนที่ข้ามผ่านไปได้ย่อมเป็นอัศวินที่เเข็งเกร่งกว่าใคร"
  ปีศาจตาโตนึดถึงคำนี้เสมอ เพื่อให้ตัวเองมีกำลังใจในการฝึกฝนตนเอง  เพื่อที่จะเป็นปีศาจตาเต็มตัวจะได้ไม่ต้องให้เเม่ของเขาเหนื่อยหนัก ทำงานเลี้ยงดูเขาไปเรื่อยๆเช่นนี้
  เเม้ตอนนี้เรี่ยวเเรงของปีศาจตาโตจะหมดไป  กำลังใจก็ไม่เหลือ
  เเต่........ร่างกายของเขายังคงขับเคลื่อนไปทุกๆวินาทีตราบจนถึงวันตาย
ดังนั้น..........มันก็จำเป็นที่เขาต้องทนต่อไป ทนกับโชคชะตา ทนกับกำเเพงที่สูงขึ้นเรื่อยๆ
 
"ทำไงได้ล่ะ ก็เราไม่โชตดีเหมือนคนอื่นเค้า"            ปีศาจตาโตพูดประโยคนี้พลางผูกเชือกรองเท้าให้เเม่น  เพื่อความมั่นใจว่าเท้าสองข้างนี้ของเค้าจะเดินไปข้างหน้าด้วยความมั่นใจ  ---------